Spór o Morskie Oko na tle kształtowania się granicy Polski z Królestwem Węgier

Abstrakt

Konflikt graniczny między właścicielami Zakopanego i Jaworzyny Spiskiej na przełomie XIX i XX w. stracił swój prywatny charakter i przekształcił się w spór między dwoma państwami rządzonymi wtedy przez Habsburgów, wywołując mnóstwo emocji po obu stronach granicy. Był to tylko jeden z etapów kształtowania się wspólnej granicy polsko-węgierskiej. Artykuł analizuje najwcześniejszy etap istnienia tej granicy na przełomie I i II milenium. Źródła zgodnie wskazują Tatry jako wyznacznik granicy, jednak za nazwą tą kryły się przypuszczalnie całe Rudawy Słowackie. Do Polski Bolesława Chrobrego mogła też należeć Provincia Wag, czyli górne Poważe. Polska tradycja średniowieczna „przyłączyła” do Polski dzisiejszą zachodnią Słowację, a zatem uznała, że tereny te należały do Polski. Były to przypuszczalnie ziemie tzw. dukatu, czyli sekundogenitury Arpadów, którego władcy byli mocno wspierani przez Piastów. Ostatnie archeologiczne odkrycia umocnień konstrukcji hakowej typu piastowskiego na zamku bratysławskim zdaje się świadczyć o tym, że polskie oddziały w czasach Bolesława Chrobrego mogły kontrolować zachodnią część dukatu.